Een weekend met Shafia en the ancestors

•

Een reis met onze voorouders, georganiseerd door de VDN

Afgelopen weekend mocht ik deelnemen aan een bijzonder samenzijn: een weekend met Shafia en the ancestors, georganiseerd door de VDN. Het was geen gewoon dansweekend, waar de gekende dansen werden gebracht, maar een weekend in het teken van Māori‑traditie en de dansen die Shafia door kreeg om deze traditie door een DUP‑bril te bekijken. Shafia bracht een uitnodiging aan onze voorouders en ons om te luisteren — naar het lichaam, naar de kracht van de natuur, naar de stemmen die ouder zijn dan wijzelf.

Vanaf het eerste moment voelde het alsof we een andere ruimte binnenstapten. Een ruimte waar tijd trager beweegt, waar de adem voller wordt, waar de grond onder je voeten niet zomaar grond is, maar een levende herinnering. Shafia begeleidde ons met een aanwezigheid die tegelijk krachtig en zacht was: ze stond er, maar liet ook iets anders door. Iets dat groter was dan woorden.

Wie is Shafia?

Shafia beweegt zich al zeer lang binnen DUP. In haar late 40’er jaren heeft ze de stap gezet om haar Māori genealogie te ontdekken. Best pittig begreep ik uit haar verhalen. Ze draagt een unieke combinatie van zachtheid, standvastigheid, wijsheid en doorleefde kracht. Ze beweegt niet als iemand die iets aanleert, maar als iemand die iets herinnert. De dansen die ze met ons deelde zijn diepgeworteld in haar genealogie met de Māori‑traditie, haar eigen voorouders en de spirituele lijnen die door haar leven lopen. Wat haar bijzonder maakt, is hoe ze de cirkel opent: niet vanuit autoriteit, maar vanuit afstemming. Ze nodigt je uit om te zakken, te luisteren, te voelen — en om te vertrouwen dat wat zich aandient precies is wat gezien wil worden.

De Māori‑lijn: dansen met de voorouders

De Māori‑traditie leeft in ritme, in adem, in aarde. Ze spreekt via het lichaam, via de stem, via de verbinding met whakapapa — de lijn van afkomst die niet alleen mensen omvat, maar ook land, water, lucht, verhalen en spirit.

Tijdens het weekend voelde je die lijn duidelijk aanwezig:

  • in de manier waarop we bewogen
  • in de momenten waarop de groep één werd
  • in de diepe eerbied voor wie vóór ons kwam

De Māori‑visie op voorouders is geen abstract idee. Het is een levende relatie. Een veld dat je draagt, voedt en richting geeft. En precies dat werd voelbaar: dat we niet alleen dansten voor onszelf, maar mét hen die ons voorgingen.

Soms voelde het licht, speels, bijna feestelijk. Soms werd het stil, rauw, intiem. En telkens opnieuw was er dat zachte besef: we zijn niet alleen.

Verbinding die blijft nazinderen

De groep droeg elkaar op een manier die moeilijk te beschrijven is. Er was vertrouwen zonder dat het uitgesproken hoefde te worden. Er was herkenning, misschien omdat we allemaal op zoek waren naar hetzelfde: een plek waar het hart mag spreken in zijn eigen taal.

En ergens tussen de liederen, de cirkels en de stilte, gebeurde het: een thuiskomen dat niet aan een plaats gebonden is.

Wat blijft hangen

Ik neem zoveel mee uit dit weekend.
De zachtheid en kracht van Shafia.
De kracht van de ancestors.
De diepte van de Māori‑traditie.
De eenvoud van samen bewegen.
De stilte die meer zegt dan woorden.
En vooral: het besef dat de dans niet stopt wanneer het weekend eindigt. Hij leeft verder in elke stap die ik zet.

•

Copyright © 2026 | Dansen van Universele Vrede

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site verder te gebruiken, aanvaard je ons cookie gebruik.