Weekend in Noord‑Frankrijk

•

Noord‑Frankrijk verraste me meer dan ik had verwacht. Met twee collega’s trok ik langs Lille, Cap Gris‑Nez en Cap Blanc‑Nez en Saint‑Omer — plekken die elk hun eigen adem hebben, licht, vrij, onverwacht helend.

We dwaalden door Lille en Saint-Omer die hun eigen ritme ademen, maar het was vooral de zee die me openbrak. Die grote ademhaling van water, dat eeuwige komen en gaan, dat zachte duwen tegen je binnenkant. En dan dat wonderlijke fenomeen: hoe je na een dag aan zee zo heerlijk moe kan zijn — niet uitgeput, maar voldaan, gedragen, alsof je hele systeem even is uitgespoeld. Een soort gezond tevreden moe, alsof je lichaam zegt: dit had ik nodig.

Vanaf de kliffen zag ik Engeland liggen, een stille schim aan de horizon. Het maakte het moment nog magischer: twee landen, één zee, en ik ertussenin — klein, dankbaar, helemaal aanwezig. Het bracht me terug naar enkele weken geleden, Unicorncamp en het bezoekje aan de kust daar.

Reetjes langs de terugweg

Op de terugweg gebeurde er iets dat me diep raakte. Twee keer, op verschillende plekken, zag ik jonge reetjes in het landschap. Zo fragiel, zo puur, zo onverwacht. Het voelde alsof de natuur me een knipoog gaf, een stille bevestiging: je bent precies waar je moet zijn. Een zegen, zomaar langs de weg, in het voorbijrijden.

Een weekend dat deugd deed

Noord-Frankrijk gaf me meer dan mooie plekken.
Het gaf me rust, ruimte, zachtheid en dat diepe gevoel van verbondenheid — met de zee, met het landschap, met de mensen die bij me waren en met mezelf.

Het was geen spectaculair weekend. Het was een goed weekend. Eén dat rust, ruimte, zachtheid en schatterlachen bracht. Eén dat me herinnerde hoe eenvoudig geluk soms is: een zee, een horizon, fijne mensen, en een paar reetjes die je hart openen.

•

Copyright © 2026 | Dansen van Universele Vrede

Deze website maakt gebruik van cookies. Door deze site verder te gebruiken, aanvaard je ons cookie gebruik.